Op donderdagmorgen 16 november 2017 vertrekken we met een hele ploeg  Friese kaats(t)ers, leiding, dokter/fysio en supporters richting het WK in Colombia, ik heb er zin in!

Na een vliegreis van 11 uren landen we in Bogota, de hoofdstad van Colombia, 8 miljoen inwoners en 6 uur terug in de tijd. Hier verblijven we 2 dagen om goed te eten, drinken en tot rust te komen, acclimatiseren want we zitten op een hoogte van 2500 meter, het lichaam moet zich aanpassen. We verkennen de stad en gaan met een kabelbaan naar een hoge berg, Monserrate met een prachtig uitzicht over het centrum van Bogota en omgeving.

Zaterdag vervolgen we onze reis en maken een binnenlandse vlucht richting Pasto waar het WK gaat plaatsvinden. We veranderen nog van hotel en dan kan het wat mij betreft beginnen! De spannning stijgt binnen het team….

Zondag, het WK gaat beginnen en spelen we de poulewedstrijden van het Internationaal Spel en dat komen we goed door. Aan het einde van de dag is de openingsceremonie van het WK,  waar we ons en alle andere landenkunnen presenteren. Wat een happening was dat, geweldig! Een stuk cultuur en muziek van de Colombianen, prachtig om mee te maken.

Maandag halen we bij lange na niet het niveau van de dag ervoor bij het Internationaal Spel, de teleurstelling heerst maar we herpakken ons geweldig en winnen de 3e prijs! Wat zijn we daar trots op! Maandagmiddag gaan we door en spelen het Llargues, dat gaat goed en morgen het vervolg. Maandagavond treden Kees v/d Schoot en ik aan bij het WallBall, muurkaatsen, daar winnen we vrij gemakkelijk en dat geeft een lekker gevoel voor de komende wedstrijden.

Dinsdag, is het proberen de poulewedstrijden door te komen bij het Llargues en het muurkaatsen, dit gaat prima.

Woensdag, we verliezen een finaleplek tegen België bij het Llargues, die deze soortvan kaatsen het gehele jaar door spelen, ze zijn echt goed. Ook nu moeten we weer strijden om een 3e plek en weer tegen Colombia…. Deze winnen we maar net, maar wat een wedstrijd! Wat een vechtlust, emotie, discussie, uithoudingsvermogen en presteren op de beslissende momenten, we waren een TEAM! Allemaal superblij met deze 3e prijs.

Donderdag reizen we met een bus naar het plaatsje ToeCarres, een reis van 2 uren door het prachtige landschap van Colombia. Zo zie je ook nog wat van het land en zijn cultuur. Daar spelen we het Chaza (kaats), een plaatselijk variant, lijkt op het Llargues en wordt gespeeld met een bal van 80 gram, bijna 4 keer zo zwaar dan ‘onze’ kaatsbal. Dit is nieuw voor ons maar het gaat ons goed af en we eindigen zelfs als beste nummer 2 van de poule wat betekent dat we de halve finale mogen spelen. Terug in de sporthal moeten Kees en ik ’s avonds weer muurkaatsen, de kwartfinale tegen Belgie. Helaas verliezen we met 11-10 en 11-9, jammer en teleurstelling alom, we liggen eruit….

Vrijdag staat weer in het teken van het Chaza, de halve finale tegen Ecuador, zij spelen dit spel vaker en sterk maar door goed presteren en wat geluk winnen we met 5-1 en staan we morgen in de finale tegen Colombia!

Zaterdag, de laatste dag van het WK, worden we met groot applaus ontvangen op het speelveld van het Chaza, wij Nederlanders groot en blond, we worden als ‘sterren’ behandeld. Iedereen wil met ons op de foto, we zijn een attractie en we dragen speciaal voor hun een sombrero. Geweldig om dit mee te maken! We worden 1 voor 1 voorgesteld aan het vele publiek langs de lijnen en het Wilhelmus wordt gespeeld, iedereen zingt uit volle borst mee, om nooit te vergeten. De Colombianen zijn in de finale veel te sterk maar elk punt hebben groots gevierd en ook de toeschouwers vonden het geweldig. We genieten met z’n allen van de sfeer en entourage! ’s Avonds worden we gehuldigd en wordt het toernooi afgesloten, 2 zilveren en 2 bronzen medailles, we zijn er trots op om dit als team te hebben bereikt.

 

Zondagmorgen vliegen we weer terug naar de hoofdstad Bogota waar we nog een fietstocht maken en maandagavond maken we de reis richting Nederland met nog een tussenstop in Parijs dinsdagmiddag. We landen om 18.00 uur op Schiphol en daarna op naar Fryslan!

Wanneer ik er nu op terugkijk was het een ‘Time of my Life’ ervaring , blij dat ik de kans heb gekregen om samen met dit team en alle anderen dit mee te mogen maken. Een levenservaring rijker, dat kan niemand me afpakken met een groot gevoel van saamhorigheid en vriendschap!